Dit is Paul. 94 jaar. Ik zag hem niet vaak maar ken hem al 40 jaar. Twee jaar geleden is zijn vrouw overleden na meer dan 70 jaar samen zijn. Geen kinderen.
Hardstikke zenuwachtig ben ik naar hem toe gegaan.
Ik heb meer dan 1 uur zitten babbelen met hem. Hij vond het geweldig. Toen ik vroeg of ik een foto van hem mocht mocht maken zei hij : Graag.. want straks kent niemand mij meer.
Mooi, verhaal met de foto.
Mijn vader is daar nog niet maar tikt de 90 aan. Lijkt onverwoestbaar maar ook fragiel.
Wat ik aan mijn vader nog merk en beluister is wat een impact de oorlog op hem heeft gehad ook al was hij 4 toen deze begon, dat herinnerd hij het meest van zijn kind zijn.
Een krasse knar met een -begrijpelijk- verdrietig gezicht. Veel oude mensen klagen dat al hun leeftijdgenoten, vrienden en bekenden rond hen heen wegvallen. Een droevig onontkombaar lot.
Mooi vastgelegd!!
Nu ik zelf ook ouder word valt het mij op dat ik steeds meer waarde hecht aan foto's van mensen. En dan niet alleen familie of bekenden maar ook van mensen die ik ooit eens aan de andere kant van de wereld nam. Alles in je geheugen komt weer boven drijven. Jammer dat ik dat vroeger niet meer heb gedaan. Die mooie palmen stranden of blauwe zwembaden waar je ooit eens in lag stellen ineens niet veel meer voor. Zomaar een persoonlijke noot.
Dank voor de opmerkingen.