Sarawak.Eens het land van de koppensnellers.

[PeterD]

Begin jaren 80 ben ik Sarawak ingetrokken.Het Maleisische gedeelte van dat grote eiland wat beter bekend staat als Borneo.Ik heb vanaf Kuching een passagiers/vrachtboot genomen naar Sibu.Vandaar over de Rajang rivier naar Kapit.Kapit was de eindbestemming van het reguliere vervoer over water.Wilde je verder dan moest je een boot charteren of vragen of je mee mocht met iemand naar de nog verder in het oerwoud gelegen dorpen.Wegen waren er niet.
Al snel werd ik uitgenodigd om mee te gaan naar een longhouse/dorp verder stroomopwaarts.Ik heb dat gedaan en mocht bij het dorpshoofd en zijn gezin slapen.Dit waren van oorsprong de bekende Dayaks of koppensnellers van Borneo. Mijn komst was reden voor een feest en er werd gedanst,muziek gemaakt en flink gezopen.Zelfgemaakte rijstwijn ! Ik moest natuurlijk bij iedere familie minstens 1 slok nemen.Weigeren zou een belediging zijn.
Het was een onvergetelijke ervaring.Ik zou er nog veel meer over kunnen vertellen maar ik laat het bij dit stukje tekst en foto's.
Ingescande foto,s gemaakt met mijn eerste serieuze spiegelreflex.Een Pentax.

[dhrPeter]

Wat een fantastische ervaring moet dat geweest zijn Peter. Mooie portretten van prachtige mensen. Mooie tattoos en grappig het contrast met de moderne wereld in de vorm van een sportschoen en een sportshirt. Bedankt voor het delen.

Groet, Henk

P.S. en die stoel!

[PeterD]

De moderne wereld is tot alle uithoeken van de aarde doorgedrongen.Dat was toen al zichtbaar en nu nog veel meer met iedereen een smartphone en op FB.De jonge generatie aldaar hadden ook steeds minder tattoes,liepen gewoon in T shirt en spijkerbroek en waren dol op T shirts met daarop USA of Rambo.De Amerikaanse film die in 1982 is uitgekomen.
Bedankt voor de reactie.

[gvdnberg]

Bedankt voor het delen, ik zou het nooit aangedrufd hebben, reden waarom ik jouw verhaal en foto’s juist bijzonder waardeer.

[PeterD]

Bedankt voor het delen, ik zou het nooit aangedrufd hebben, reden waarom ik jouw verhaal en foto’s juist bijzonder waardeer.

Dat moet ook een beetje in je zitten.Zo,n all in groepsreis is niks mis mee.Comfort, luxe en je ziet mooie plekken. Maar je bent niet vrij.Hier even stoppen voor een foto, hier even voor een winkeltje, op tijd terug voor de gezamelijke lunch.
Dat is niet mijn ding.Ik wil kunnen gaan en staan waar en wanneer ik wil .Van de lokale bevolking op die afgelegen plekken heb je meestal niks te vrezen.Die ontvangen je vaak met open armen.Goede voorbereiding en je verstand gebruiken voorkomt al een hoop ellende.Maar je kunt,zeker in de tropen,ook gewoon pech hebben.Ik heb gelukkig niet echt hele vervelende dingen meegemaakt.
Bedankt voor de reatie.

[gvdnberg]

Nu noem je de groepsreis als alternatief, maar daarbij deel ik je mening. Doen wij nooit, meestal toch samen ergens op stap, waarbij jouw soort afgelegen gebieden de spreekwoordelijke brug te ver zijn.

[remoss]

Schitterend, zowel de foto's als het verhaal!